یکی می پرسد اندوه تو از چیست؟

 آن گاه که رو حت در حسرت یک سنگ صبور در تب و تاب است .

* به هنگام صبح و شام خدایی را تسبیح گویی(سوره ی ال عمران /۴۱)

آنگاه که منیت و غرور در بند بند وجودت ریشه دوانید .

* سجده کن وتقرب بجوی (سوره ی علق/۱۹)

آنگاه که در ورطه ی غفلت وبی خبری از یاد خدا غرق در نعمت شدی .

* به هوش باش که در عرصه ی ازمون الهی به سر می بری (سوره ی جن /۱۷)

انگاه که مغرور به زندگانی دنیا شدی .

* هوشیار باش که شیطان در فریب توست (سوره ی فاطر/۵و۶)

انگاه که در فراز و نشیب زندگی غافل از یاد خدا در حال بریدنی .

* از رحمت لایزال الهی مایوس مباش .(سوره ی عنکبوت /۲۳)

.

.

.

الــــــــــــــــــتـــــماس دعـــــــــــــــا

گفتم: چقدر احساس تنهایی می‌كنم

گفتی: فَإِنِّی قَرِیبٌ؛ من كه نزدیكم (بقره/ 186)

گفتم: تو همیشه نزدیكی؛ من دورم... كاش می‌شد نزدیكت می‌شدم

گفتی: وَ اذْكُر رَّبَّكَ فِی نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِیفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَ

 الآصَالِ؛

هر صبح و شام، خدایت را پیش خود، با بیم و كرنش، آهسته یاد كن

(اعراف/ 205)

 گفتم: این هم توفیق می‌خواهد!

گفتی:  أَلَا تُحِبُّونَ أَن یَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ؟

 دوست ندارید خدا شما را ببخشد؟!(نور/۲2 )

 گفتم: معلوم است كه دوست دارم مرا ببخشی!

گفتی:  وَ اسْتَغْفِرُواْ رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُواْ إِلَیْهِ؛

پس از خدا خود بخواهید شما راببخشد و آنگاه به سوی او باز آیید (هود / 90)

 گفتم: با این همه گناه؟!... آخر چگونه؟

گفتی: أَلَمْ یَعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ هُوَ یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ؟

 مگر نمی‌دانید خداست كه توبه را از بنده‌هایش قبول می‌كند؟! (توبه/۱۰۴)

 گفتم: دیگر روی توبه ندارم.

گفتی: اللَّهِ الْعَزِیزِ الْعَلِیمِ، غَافِرِ الذَّنبِ وَ قَابِلِ التَّوْبِِ؛

ولی خدا عزیزِ و داناست، او آمرزنده‌ی گناه است و توبه پذیر.(غافر/۲و۳)

 گفتم: با این كوه گناه، برای كدام یك توبه كنم؟

گفتی: إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا؛

 خدا همه‌ی گناهان را می‌بخشد(زمر/۵۳)

 گفتم: یعنی دوباره بیایم؟ باز مرا می‌بخشی؟

گفتی: وَ مَن یَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ اللّهُ؛

[چرا كه نه!] به جز خدا كیست كه گناهان راببخشد؟ (آل عمران/۱۳۵)

 گفتم: نمی‌دانم چرا همیشه در مقابل این كلامت كم میاورم! آتشم می‌زند؛

ذوبم می‌كند؛ عاشق می‌شم!  و ...  توبه می‌كنم

گفتی: إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ التَّوَّابِینَ وَ یُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِینَ؛

[این را بدان كه] خدا توبه‌كنندگان و نیز آنانی كه به دنبال پاكی‌اند را دوست دارد (بقره/۲۲۲)

 ناخواسته گفتم: اِلهی وَ رَبِّی مَن لِی غَیرُك؛

 ای خدا و پروردكار من! [آخر]من جز تو كه را دارم؟

گفتی: أَلَیْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ؛ خدا برای بنده‌اش كافی نیست؟ (زمر/۳۶)

 گفتم: در برابر این همه مهربانیت چه می‌توانم؟

گفتی: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْرًا كَثِیرًا وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِیلًا هُوَ الَّذِی

 یُصَلِّی عَلَیْكُمْ وَ مَلَائِكَتُهُ لِیُخْرِجَكُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَی النُّورِ وَ كَانَ بِالْمُؤْمِنِینَ

رَحِیمًا؛

ای مؤمنان! خدا را بسیار یاد كرده و صبح و شام تسبیحش كنید. او

كسی است كه خود و فرشتگانش بر شما درود و رحمت می‌فرستند تا

شما را از تاریكیها به روشنایی آرند. كه خدا بر مؤمنان مهربان است.(احزاب/۴۱-۴۳)

حالا دیگه فقط میتونم بگم:

خدای مهربونم من چقدر بدم که تو و فرشته هات به من درود و رحمت میفرستید

 تا از تاریکی و گناه دورم کنید و من براتون گناه ها غفلت هامو میفرستم .

خدایا حقا که ارحم الراحمینی و الرحمان الرحیمی که باز هم من رو سیاهو میبخشی..

خدایا الهی قربون رحمتت برم دستمو بگیر و کمکم کن تا هر نفس به یادت باشم.

خدایا عاشقتم این عشق را ازم نگیر...

.

الــــــــــــــــهی آمیـــن

.

التماس دعا

الهی خودت آگاهی که دریای دلم را جزر و مد است

ُ ((یا باسط)) بسطم ده و ((یا قابض))قبضم کن.

الهی عارفان گویند ((عرفنی نفسک)) ُ این جاهل گوید ((عرفنی نفسی)).

الهی اگرچه درویشم ُ ولی داراتر از من کیست ُ که تو دارایی منی. 

الهی کلمات وکلامت که اینقدر شیرین و دلنشین اند ُ خودت چونی؟

الهی ظاهر ما اگر عنوان باطن ما نباشد در ((یوم تبلی السرائر )) چه کنیم؟

الهی اگر گلم یا خارم ُ از بوستان یارم.

الهی خوشا آنانکه در جوانی شکسته شدند ُ که پیری خود شکستگی است!

الهی شکرت که در لباس دوستانت هستم ُ مرا در عداد دوستانت بدار.

الهی چگونه شور و نوایم نباشد ُ که آنچه در کامم ریختی ُ اگر کوه دماوند از آن لب تر کند ُ

پای کوبان سر از پا نشناسد و دست افشان از دست برود.

الهی ما هرچه کنیم کم است و تو هرجه دهی بسیار است ((یا من یعطی الکثیر بالقلیل!))

((برگرفته از الهی نامه آیت الله حسن زاده آملی)) 

نواختن نقاره از زمان‎هاى قدیم در آستان مقدس امام رضا علیه السلام معمول بوده است.

 اما این که این رسم از چه زمانى آغاز شده و به صورت یک سنّت در آمده، معلوم نیست.

 نه نویسندگان درباره آن چیزى نوشته‎اند و نه اسناد و مدارک موجود در حرم مطهر

 چیزى را نشان مى‎دهد. اما از نشانه‎هاى تاریخى چنین برمى‎آید که در قرن دهم،

 نواختن نقاره معمول بوده است.

فضل بن روزبهان خنجى در کتاب مهمان نامه بخارا، در حالات محمدخان شیبانى،

سلطان ماوراء النهر که مشهد مقدس و ناحیه طوس را تصرف کرده بود، مى‎نویسد:

«سلطان تصمیم گرفت به زیارت حضرت رضا علیه السلام برود،

 از این رو، با اعیان لشکر خود و قاضیان و محتشمان عازم مشهد گردید.

من با گروهى قبلاً به مشهد رفتیم و در آن جا مراسم استقبال را فراهم کردیم.

 بر فوق بارگاه حضرت، محلّى که نقاره نوبت حضرت امام مى‎زنند،

جماعت نقاره‎چیان اردوى همایون و نفیرچیان ایستاده،

مترصّد آن که چون موکب همایون برسد نقاره بکوبند و نفیر نوازند.

 آن حضرت امر فرمودند که دم نزنند و نفیرنوازى را به فقیرنوازى بدل فرمودند،

 و چون به درگاه بارگاه رسیدند، فرود آمده به پیشگاه برآمدند

 و از آن جا به روضه مقدس قدم گشاده و آداب زیارت تقدیم نمودند

 و اندکى نشسته، از قبه بیرون فرمودند.»

لطفابرای خواندن تاریخچه کامل نقاره زنی و آداب و رسوم این سنت زیبا به ادامه مطلب

مراجعه فرمایید.

.

يدن آفتاب امامت از افق خانه امام كاظم عليه السلام جلوه‌اي ديگر

 از رحمت الهي بر عالميان بود.

اين بار، در «ذيقعده سال 148»«رضاي آل محمد» درخشيد و خط «ولايت» در وجود او به

عنوان پيشواي حق تداوم يافت.

«امامت» از ديدگاه اهل بيت، كارواني است كه باري از معرفت و تقوا و اخلاص دارد.

 كه در راه هدايت و ارشاد، ره مي‌سپارد و مقصدش «فلاح امت» است

و «امام»، قائد و قوام بخش بناي امت، و سلسله‌اي از نور، هدايت، تعهد،

جهاد و شهادت است، و «ائمه شيعه» اسوه زندگي و الگوي اخلاق‌اند.

چشممان روشن، كه در تاريكخانه تاريخ، از خانه ولايت،

خورشيدي ديگر سربركشيد و در تداوم راه، از «مدينه» تا «طوس» را پيمود

و از بركت اين هجرت، ايران براي هميشه در چشم انداز پرتو «امامت» قرار گرفت،

 آن پيشوا، هنگام توديع دردمندانه با «تربت احمد»، گردي از ايمان آن مزار برگرفت

 و بر اين خاك پاشيد و سرزمين عجم را با پيام رسول عرب عجين نمود

 و سرزمين سلمان را بيمه «خط اهل بيت» ساخت.

اينك، خورشيد دين از خاك خراسان مي‌تابد.

 اينك، ميلاد «علي بن موسي الرضا عليه السلام» است.

و ... ايران ، به اقيانوس «عرفان علوي و رضوي و موسوي» وصل است.

 چرا كه مرقد هشتمين امام، بعنوان يكي از چهار نگين گرانبها

 در اين مملكت محمد صلي الله عليه و آله و سلم مي‌درخشد.

هر روز بامداد خورشيد از سمت خاور سر برآورد،

 و از فراز گنبد طلايي «سلطان طوس»، نور افشاني مي‌كند،

 و بر اين خاك شيعه خيز و تربت عاشق مي‌پرورد، مي‌تابد و زر مي‌فشاند.

خورشيد وجود امام هشتم فروغ بخش آن آفتاب عالمتاب است كه در سپهر گردون مي‌گردد.

و كدام شرق، دو خورشيد دارد؟

و كدام خاك مهد مشرقين و دو خاور است؟

اما شمايلي از سيماي اين خورشيد:

شجاع، بخشنده و كريم بود. در علم و عبادت، سرآمد اهل زمان خويش به شمار مي‌رفت.

وارسته‌اي زاهد و دانايي بي‌نظير بود.

به دانش و تقواي او همه اعتراف داشتند.

حتي دشمن خوني‌اش ـ مأمون ـ چندين بار و به مناسبتهاي گونه‌گون،

 از امام به عنوان داناترين عابدترين و وارسته‌ترين مرد، ياد كرده است.

به گفته «ابن جوزي»:

 در سن بيست و چند سالگي در مسجد رسول صلي الله عليه و آله و سلم مي‌نشست

و براي مردم فتوا مي‌داد.

«حضور در زمان» داشت

. نسبت به مسائل فكري و اعتقادي و شبهه‌هاي دانشمندان اديان و مذاهب مختلف،

 جوابي حاضر و پاسخي دندان‌شكن داشت.

اخلاقش نيكو و برخوردش كريمانه بود.

 فرزند پيامبر بود و وارث خلق و خوي آنكه براي تكميل مكارم اخلاق برانگيخته شده بود.

سخن كسي را قطع نمي‌كرد.

كلامي كه موجب رنجش خاطر مسلماني گردد نمي‌گفت

از خدمتكارانش كسي را مورد عقاب و سرزنش قرار نمي‌داد.

در مجلسي كه ديگران حضور داشتند. پايش را دراز نمي‌كرد.

تكيه نمي‌داد، خنده‌اش به قهقه نمي‌رسيد و از تبسم فراتر نمي‌رفت.

هنگام غذا، همه خدمتكاران را سر سفره مي‌نشاند.

به نيازمندان و مساكين، بسيار كمك مي‌كرد

و اين اعانت و دستگيري را،نه از سر منت نهادن، بلكه به شكرانه نعمت الهي انجام مي‌داد.

جلسات بحث و مناظره‌اش با ديگران،

نقش حساس در تحكيم ولايت و روشن‌تر نمودن «حق» داشت

 و حيات سياسي  ـ اجتماعي امام رضا عليه السلام مايه بركات فراوان براي شيعه بود.

عالم اهل بيت بود و پناه درماندگان و الگوي اسوه جويان.

و نمونه بود .... نمونه «بودن».

و ..... «امام» بود، امام در انديشه‌ و اخلاق و ايمان و رهبري.

زاد روز ميلاد اين «خورشيد»، بهانه‌اي است كه نگاهي به ذخيره معنوي دين و ايمانمان در اين

سرزمين داشته باشيم و ماه ذيقعده را قدر بدانيم،

 كه در روز نخست اين ماه، ولادت حضرت معصومه عليها السلام بود،

 و در يازدهم اين ماه، زاد روز حضرت رضا عليه‌السلام است.

 اينگونه است كه «مشهد» و «قم» از وجود مرقد مطهر اين دو اسوه پاكي، برخوردار است.

يكي الگوي مردان شرف خواه، ديگري الگوي بانوان عصمت جوي و عفاف گزين.

«قبله هشتم»، مغناطيس دلهاست كه همه روزه و همه ساله،

‌انبوهي از قلبهاي عاشق و دلهاي شيدا را به سوي خود مي‌كشد.

مشهد، كه مدفن اين آفتاب عترت است،

 در مركز اين دايره جذبه و كشش قرار گرفته است و اين خواهر و برادر،

 كانون جاذبه‌هاي معنوي اين مرز و بوم شده‌اند.

اينست كه «11 ذيقعده»، فرخنده است.

 گرامي باد اين ميلاد خجسته،

 كه بركتهايش بي‌پايان است و شادان باد دلهاي شيفته،

 كه با مهر اين خاندان، آبادان است و با عشق آرميدگان اين آستان، خرم و خرسند.

.

.

.

فرخنده میلاد این امام رئوف بر شما مبارک باد

.

التــــــــماس دعـــا

شب جمعه است نوای ملکوتی دعای پر فیض  کمیل محفل عشاق را گرما بخش است

او می نگرد

صبح جمه خیل ارادتمندان که پس از نماز جماعت صبح چشم انتظارند و در طلوع آفتاب ندبه کنان دعای سلامتی میسرایند

او مینگرد

مراسم نماز جمعه به پایان رسیده و زائرین به زیارت امام رئوف میشتابند

او می نگرد

عصر جمعه است زائر و مجاور آرامش خود را در کنار پنجره فولاد تجربه مینمایند

او می نگرد

جمعه به پایان میرسد و آغازین ساعات روز شنبه با آغاز خدمت من به زائرین هماهنگ میشود صحن انقلاب صحنی با معنویت خاص و ...

مادر با دو فرزند دختر و پسر دوقلوی خود که حدوداً 5 الی 6 ساله میباشند وارد صحن انقلاب میشود ولی مشیت الهی فرزند پسر را فلج نموده نمیدانم مادر زادی میباشد یا حادثه

پشت پنجره آرام میگیرند

او می نگرد

ساعت حدود 2 بامداد است گوشه ای از صحن انقلاب با برادری مشغول صحبت هستم تاریخچه سقا خانه را جویا شده کلام را آغاز نموده ام هنوز چند جمله ای بر زبانم جاری نشده بود که صدای فریاد های یا امام رضا (ع) از سوی پنجره فولاد به گوش می رسد سرم را بر میگردانم خیل زائرین به سمت پنجره فولاد در حال دویدن هستند شتابان خود را به پنجره فولاد رساندم همکارم  کودک را در آغوش گرفته و زائرین البسه کودک را برای تبرک در بدنش تکه تکه نموده اند با کمک دیگر همکاران کودک را میان انبوه جمعیت به دفتر شفا یافتگان انتقال میدهیم

مادر و خواهر کوچکش اشک ریزان او را همراهی می کنند

و او دید . . . دلی شکسته را دل مادری دردمند و نیازمند یا خواهری نگران و معصوم یا شاید زائری دل سوخته که با دیدن این مادر و فرزندان منقلب شده و دعای اللهم اشفع کل مریض

شب زیبائیست و او می نگرد کریمانه می نگرد

خدايا، درود فرست بر حاملانِ عرش خود كه در تسبيح تو سستي

نمي‌كنند،و از تقديس تو دل زده نمي‌شوند،و از پرستش تو در نمي‌مانند،

و در فرمانبرداري تو، به جاي كوشش، كوتاهي نمي‌ورزند،

و در عشق ورزي به تو لحظه‌اي غفلت نمي‌كنند.

و درود فرست بر اسرافيل،

آن فرشته‌ي صاحبِ «صور» كه چشم به راه فرمان تو،

منتظر است تا با يك دميدن، مردگانِ خفته در گورها را بيدار كند.

و درود فرست بر ميكائيل

كه در پيشگاه تو والا مقام، و در فرمانبرداري‌ات بلند مرتبه است.

و درود فرست بر جبرائيل

كه امانتدار وحي توست،و ساكنانِ آسمان فرمانبردار اويند،

و نزد تو ارجمند و از مقرّبان درگاه است.

و درود فرست بر روح،

آن كه بر فرشتگان مأمورِ «حجاب‌ها» گماشته شده است.

و درود فرست بر آن فرشته كه جز تو كسي بر اسرار وي آگاه نيست.

بر همه‌ي ايشان و فرشتگاني كه فروتر از آنهايند، درود فرست؛

فرشتگاني كه ساكن آسمان‌ها و امانتدار پيغام‌هاي تواَند.

فرشتگاني كه از كار خسته نمي‌شوند تا از آن دلزده شوند،

و سختي نمي‌كشند تا درمانده و سست گردند،

و خواهش‌هاي دل، آنان را از تسبيح تو باز نمي‌دارد،

و فراموشي كه نتيجه‌ي غفلت‌هاست، از بزرگداشتِ تو دورشان نمي‌سازد.

فرشتگاني كه از فروتني ديده بر هم نهاده‌اند

و چشمِ آن ندارند كه تو را نگرند؛

سر به زير افكنده‌اند و شوقشان به آنچه نزد توست بسيار است؛

شيفته‌ي آن‌اند كه نعمت‌هاي تو را به ياد آورند؛

و ايشان در برابر بزرگي و بزرگواري‌ات فروتن باشند.

چون به آتش دوزخ بنگرند كه چگونه گناهكاران را به كام خود فرو مي‌برد،

گويند:پروردگارا، تو پاك و منزّهي، و ما تو را آن گونه كه شايسته‌ي توست،

پرستش نكرده‌ايم.

خدايا، اينك بر ايشان درود فرست.همچنين بر فرشتگانِ رحمتِ خود،

و بر آنان كه مقرّب درگاه تواَند،و بر آنها كه پيامبرانِ تو را از غيب آگاه كنند،

و بر امانتداران وحيِ خود.

و درود فرست بر آن گروه از فرشتگان كه ايشان را ويژه‌ي خود ساخته‌اي،

و به سبب تقديس خود، از خوردن و آشاميدن بي‌نيازشان كرده‌اي،

و در ميان طبقه‌هاي گوناگون آسمان جايشان داده‌اي.

و درود فرست بر آن فرشتگان كه وقتي فرمانِ تمام شدن وعده‌ي خداوند فرا

رسد، بر كناره‌هاي آسمان‌ها [گوش به فرمان] قرار گيرند.

و بر آنان كه خزانه‌دار باران و روان كنندگان ابرهايند.

و بر آن فرشته كه چون ابرها را براند، بانگِ تندرها به گوش رسد، و چون

ابرها به تازيانه‌ي او به راه افتند، آذرخش‌ها بدرخشند.

و بر آن فرشتگان كه برف و تگرگ را همراهي مي‌كنند

و با دانه‌هاي باران به زمين مي‌آيند،

و آنان كه نگهبان خزانه‌هاي بادند،

و كساني كه مراقب كوه‌هايند تا فرو نريزند.

و درود فرست بر فرشتگاني كه وزن آب‌ها و پيمانه‌ي باران‌هاي بسيار و پي

در پي را به ايشان آموخته‌اي.

و بر فرشتگاني كه آنان را با بلايي ناگوار يا نعمتي گوارا به سوي

ساكنان زمين مي‌فرستي.

و آن سفيرانِ گران‌قدرِ نيكوكار، و آن بزرگواراني كه نگهبان و نويسنده‌ي

[كارهاي ما] هستند.

و درود فرست بر فرشته‌ي مرگ و يارانش،

و منكر و نكير،

و «رومان» كه ساكنان گورها را مي‌آزمايد،

و آن فرشتگان كه گِرد «بيت المعمور» طواف مي‌كنند،

و بر «مالك» و نگهبانانِ دوزخ،

و بر «رضوان» و خدمتگزارانِ بهشت. 

و درود فرست بر فرشتگاني كه «از فرمان خدا سر نمي‌پيچند،

و به آنچه فرمان داده شوند، عمل مي‌كنند.»

و آنان كه به اهل بهشت مي‌گويند: «سلام بر شما كه شكيبايي ورزيديد.

دنيا چه سرانجام نيكويي دارد.»

و درود فرست بر فرشتگانِ «زباني» كه چون فرمان‌شان رسد كه «بگيريد آن

گنهكار را و به زنجيرش كشيد و در دوزخ افكنيد»، شتاب كنند و بي‌درنگ او

را در آتش اندازند.

و بر فرشتگاني كه نامشان را نياورديم

و مرتبه‌ي ايشان را نزد تو نشناختيم

و ندانستيم آنان را به چه كاري گماشته‌اي.

و بر فرشتگانِ ساكنِ هوا و زمين و آب،

و آنان كه كار آفريدگان تو را سامان مي‌دهند

و پيوسته نگهبان و همراه ايشان‌اند.

خدايا، بر آنان درود فرست در آن روز كه هر كس با دو فرشته به محشر

مي‌آيد:

يكي مي‌كشاندش و ديگري بر كارهاي او گواهي مي‌دهد.

بر آنان درود فرست؛ چنان درودي كه بر كرامت و پاكي‌شان كرامت و پاكي

ديگر افزايد.

خدايا، چون بر فرشتگان و فرستادگانت درود فرستادي ـ و درود ما را به ايشان

رساندي، بدان سبب كه سخنانِ نيكو درباره‌ي آنان بر زبان ما جاري كردي ـ بر ما نيز

درود و رحمت فرست، كه تو بخشنده‌ي بزرگواري.

.

الهی آمیـــن

.

.

.

التــمــــــــــــــــاس دعـــــــــــــــا

رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم :

هر كس كه خداوند محبت امامان اهل بيت مرا به او عطا كند، به خير دنيا و آخرت رسيده است ،

چنين كسى ترديد نكند، كه او حتما دربهشت است .

چرا كه در محبت اهل بيت من بيست خصلت است ؛ ده خصلت آن در دنيا ظاهر شده و ده خصلت آن در آخرت .

اما خصلتهاى دنيائى (عبارتند از): زهد، تلاش بسيار بر عمل (به دستورات دينى )، ورع و پارسايى در دين ،

رغبت و تمايل به عبادت ، توبه و پشيمانی پيش از مرگ ، نشاط و شادابى در نماز شب ،

 اميد نبستن به مال مردم (قناعت ( مراقبت بر انجام حلال و ترك حرام خداوند عز و جل )

و خصلت نهم ستيزه جويى با تمايلات  دنيا و خصلت دهم سخاوت و بخشندگى است .

و اما ويژگيهايى كه در آخرت دارد؛ نامه عملش باز نمى شود، ترازوى عدل الهى براى محاسبه اعمالش

قرار داده نمى شود، نامه عمل او را به دست راستش مى دهند،

 رهايى از آتش برايش نوشته مى شود، چهره اش سپيد و نورانى مى شود، زيورهاى بهشتى به او

پوشانده مى شود، و شفاعت صد نفر از خانواده اش را مى پذيرند،

 خداوند عزوجل با نظر لطف و رحمت به او مى نگرد،

تاجى از تاجهاى بهشتى بر سرش نهاده مى شود،

 و دهمين ويژگى آن كه بدون حساب داخل بهشت مى شود.

 خوشا به حال دوستداران اهل بيتم .

(مشكاة الانوار 81،)

.

.

.

الــــــــــــــتماس دعــــــــــا

تاريخ چشم به راه فاطمه اي ديگر است. انتظار به سر مي آيد و شميم دلنوازي، خانه

خورشيد را فرا ميگيرد. خنكاي حضور دوباره فاطمه (س) در فضاي مدينه جاري مي شود و

كوثر فاطمي، جوشيدن ميگيرد. به كوچه باغهاي حرم تو پناه مي آورم و در سايه سار ملكوتي

آن، نفسي تازه مي نمايم. كنار نهر استجابت مي نشينم و قطره اي مي شوم در آبي زلال

اشك هاي زائرانت. ضريح نوراني ات را در آغوش ميگيرم و از بين شبكه هاي آن، مزار مطهر تو

را تماشا مي كنم. باورم نمي شود! آيا به اين سادگي به زيارت تو آمده ام! تو كه زيارتت،

همسان زيارت ياس گمشده مدينه است!

 .

.

.

ولادت باسعادت كوثر هميشه جاري كوير قم،دردانه ی باب الحوائج موسی بن جعفر (ع) ،

اُخت الرضا، حضرت فاطمه معصومه سلام الله عليها را خدمت حضرت صاحب الزمان (عج) و

شما سروران بزرکوار تبریک عرض میکنم.

امیدوارم در این شبهای عزیز من را از دعای خیرتون محروم نفرمایید .

.

 بخشی کوچک از شخصيت والا و فضايل حضرت معصومه (س)در ادامه مطلب

التماس دعــــــــــــــــــــــــا

مرا کسی نساخت، خدا ساخت، نه آنچنان که کسی می خواست که من کسی نداشتم.

 کـــــَسَم خدا بود، کَس ِ بی کَسان.

 در باغ بی برگی زادم و در ثروت فقر غنی گشتم و از چشمه ایمان سیراب شدم و در هوای

دوست داشتن دم زدم و در آرزوی آزادی سر برداشتم و در بالای غرور قد کشیدم و از دانش

طعامم دادند و از شعر شرابم نوشاندند و از مهر نوازشم کردند تا :

حقیقت دینم شد و راه رفتنم و خیر حیاتم شد و کار ماندنم و زیبایی عشقم شد و بهانه

زیستنم! »

"

التمـــاس دعـــــــــــا